Welkom op mijn website. Mijn naam is Bob en ik werkte als fitnessinstrukteur op cruiseschepen. Mijn intentie is om een zo’n realistisch mogelijk beeld te schetsen over het werk en de ervaringen die ik opdeed in de afgelopen maanden. Kijk gerust rond op de site en twijfel niet om een reactie te plaatsen of een vraag te stellen.Bij ‘archieven’ staan de eerste logs en foto’s.

Een ex-collega zat huilend aan de telefoon toen ze haar eerste dag, na acht maanden op een schip te hebben geleefd, weer thuis doorbracht en haar scheepsvrienden zo miste. Denis, de danser met wie ik veel omging op mijn laatste schip, beschreef hoe een vriend van hem – die jarenlang op schepen had gewerkt – maar moeilijk kon aarden op het vaste land.

In de war zijn is een te groot woord, maar ik kan nu goed begrijpen dat ex-werknemers op cruiseschepen weer moeten wennen aan leven op het land. Een voorbeeld: een half uur reistijd is op het land niet veel, maar nog altijd wel zestig keer meer als op het schip. Al die alledaagse veranderingen bij elkaar opgeteld, vormen een gevoel van rigoureuze omslag.

Ik wil in mijn (voorlopig) laatste log nog eens iedereen hartelijk bedanken voor zijn of haar steun en feedback op mijn doen en laten in een – zoals ik het ervaar – avontuur en wellicht besluit ik in de toekomst te kiezen voor een nieuw avontuur. Dit was mijn verhaal en alle ervaringen, gebeurtenissen, anekdotes en interacties heb ik geprobeerd zo goed en zo werkelijk mogelijk te beschrijven op deze site; nooit overdreven of aangedikt.

Of ik het een volgende keer precies weer zo zou doen? Nee, in de vacature, in de informatiebladen, noch in de twee uur durende presentatie op de sollicitatiedag zijn woorden als ‘retail’ en ‘detox’ – waar het allemaal om zou draaien – genoemd en ik zou nooit zijn begonnen hiermee als ik van tevoren wist dat het louter draaide om detox verkopen.
Of ik mijn doelen heb bereikt die ik voor ogen had? Mijn doelen vooraf waren om mezelf zo veel mogelijk te ontwikkelen en een leuke tijd te hebben. Dat is allebei voor een groot deel gelukt. En geld dan? Werknemers uit ‘rijke’ landen gaan niet voor het geld op cruiseschepen werken. Als een collega op de boot me vroeg waar ik vandaan kwam, reageerden ze soms: ‘Holland?! Wat doe je dan hier?! Alles is zo goed geregeld daar en je kunt er goed verdienen!’

Tot slot het statement wat de rode draad van mijn laatste logs is.
Verkopers van detox-programma’s in fitnesscentra hoeven helemaal niet een slecht persoon te zijn. Dat heb ik gemerkt bij ex-collega Robert (zie link) en Barry (ook ex-werknemer van Steiner die ik vxf3xf3r en tijdens mijn tijd in Londen heb leren kennen en die ook voortijdig zijn contract heeft bexebindigd). Echter, als je bij je huisarts komt, verwacht je dat hij of zij kennis heeft over zijn vak en niet over hoe je het beste zo veel mogelijk pillen kunt verkopen. Als je sport in een fitnesscentrum, verwacht je ook dat de instructeur kennis heeft over zijn vak en niet over hoe je het beste zo veel mogelijk pillen kunt verkopen.
Het is een slechte zaak dat er instructeurs lesgeven die meer van verkopen afweten dan van iemand fit en gezond krijgen en houden. Het is al helemaal een slechte zaak dat er bedrijven bestaan die deze trend in de hand werpen. Eens te meer omdat we het over zulke belangrijke facetten van het leven hebben: gezondheid, fitheid en welzijn.

Met onderstaande foto’s bexebindig ik deze weblog en denk ik nog wel eens terug aan het krantje en de vacature waar het allemaal mee begon: ‘Gevraagd: fitness/aerobicsinstructeurs op cruiseschepen.’ Yeah, right.

De hut van mijn eerste schip. Ik sliep beneden.

De badkamer van die hut. Links is de douche die niet meer op de foto kon.

De hut van mijn tweede schip: iets kleiner. Ik sliep boven en klom meestal via het bureautje omhoog. Om de hut zo goed mogelijk te fotograferen, sta ik in de gang. De badkamer(deur) zit zo’n beetje tegen mijn voeteneind aan.

De gym van mijn eerste schip. Uiterst recht de informatiebalie. Achter de cardio-apparatuur staan de krachttoestellen. Door de ramen (ik maakte de foto toen het al donker was) kun je genieten van het vaak fabelachtige uitzicht. Door xe9xe9n van de deuren stond je op xe9xe9n van de vele achterdeks. Tijdens mijn groepslessen deed ik dan ook soms oefeningen buiten. Dat was altijd een geweldige belevenis.

De andere kant van het gelijk: de studio waar ik de groepslessen deed. Links de ‘Chakra-capsule’: je kunt er heerlijk in relaxen. Sommige gasten die het voor het eerst zagen, dachten dat het een nieuw soort space shuttle was; anderen grapten dat je er misschien wel duizend jaar terug in de tijd mee kan reizen.
In het midden de spinningbikes en uiterst rechts zie je de Pilates-ballen of fitness-ballen. Evenwichtsoefeningen hiermee leidden geregeld tot hilarische momenten, zeker als het schip door de ruige zee wat schommelde!

Met een collega ging ik op mijn vrije dag naar St. Thomas, een Caribbisch eiland. Daar aangekomen op het strand zagen we deze enorme leguaan. Ondanks het onophoudelijk ‘sissy’ en ‘pussy’ genoemd worden door de collega die de foto nam, durfde ik niet dichterbij te komen.

Hier waren we op weg naar het strand van St. Thomas: geen fietspad, geen voetpad, geen vluchtstrook, letterlijk en figuurlijk. Ja, een vangrail was er en dat was nodig ook: de hevig kronkelende weg was zo smal en steil dat ik me moeilijk kan voorstellen dat de auto’s die met zeer hoge snelheid langs elkaar rijden altijd een veilige eindbestemming hebben gehad. Het maken van de foto was dan ook gekkenwerk, maar dit prachtige uitzicht wilde ik hoe dan ook vereeuwigen.
De taxi-chauffeurs die ons bij het begin van deze wandeling aanboden voor een lift, vertelden dat het bijna onmogelijk was om er lopend te geraken en dat waarschijnlijk nooit eerder iemand het stuk heeft gelopen. Het ene na het andere grote exotische beest kwamen we tegen langs de weg in de struiken.
De 50 minuten durende wandeling naar dat strand bleek de gevaarlijkste, maar tegelijkertijd de spannendste en mooiste uit mijn leven.

Het staat op mijn netvlies gebrand: toen ik een keer mijn was ging doen op het schip, kwam ik langs de grote wasserij waar vier Aziatische collega’s – met meer bezwete dan droge plekken op het t-shirt – keihard werkten om alle linnen en handdoeken schoon te maken.
Op welk moment van de dag je dan ook liep langs de bar, langs de vleugel waar de pianist speelde, langs het personeelsrestaurant, langs de informatiebalie…altijd groet je dezelfde persoon bij de desbetreffende afdeling, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat.

Zo gaat het op een cruiseschip en dat schept een band. In het staffrestaurant waar ik at, zat er bijna elke maaltijd wel iemand anders naast me. Op die manier leerde je vrijwel iedereen kennen die ook in het staffrestaurant eet. De mensen in het staffrestaurant waren van soortgelijke rang. Er zijn op grote cruiseschepen drie verschillende personeelsrestauranten (=’mess’)
Je hebt de crewmess waar 60% zit: deze bemanningsleden zien de gasten meestal niet en zijn vooral te vinden in de keukens en facilitaire dienst. Op mijn eerste schip waren dit vrijwel alleen maar zwarte mensen (dus altijd een hoop geschreeuw en gedoe) en het eten is hier net zo goed als in de staffmess. Op mijn tweede schip waren dit voornamelijk Aziaten.
In de staffmess at ik ook. Grofweg zitten hier de bemanningsleden (30%) met een rang hoger: de werknemers van de shops, casino, barretjes en spa. Oftewel: ongeveer iedereen die wxe9l in contact komt met de gasten. Het verschil met de crewmess is dat de tafels en stoelen iets sjieker zijn.
Tot slot de officersmess. Hier eten alle leidinggevenden van het schip (10%): nxf3g sjieker en continu bediening.

Meestal was het buitengewoon interessant om weer iemand anders te spreken uit weer een andere uithoek van de wereld. Niet alleen interessant, maar natuurlijk ook enorm gezellig. Op mijn voorlaatste dag op mijn eerste schip – ik was er net vier weken – hadden we een captain’s meeting; dit is een soort kolossale vergadering van de helft van de bemanningsleden waar de kapitein en andere leidinggevenden je vertellen over de laatste ontwikkelingen op het schip en complimentjes geven aan bepaalde crewmembers. Ik keek om me heen in de grandioze theaterzaal tijdens de toespraak van de kapitein en merkte op: ‘ik heb al de helft van al deze mensen gesproken’.
Natuurlijk, het is pure noodzaak immer respect voor elkaar op te brengen omdat de ruimtes zo klein zijn, maar dit was eigenlijk nooit een probleem tijdens mijn ervaringen en dat is best opmerkelijk voor een bedrijfsruimte die zo ontzettend geconcentreerd is en waarbij een immense diversiteit aan rangen en standen te bespeuren valt.

Het gros van de bemanningsleden is fantastisch om mee samen te werken en dat is een grote reden waarom ik twijfel opnieuw om op cruiseschepen te gaan werken: niet meer bij Steiner, maar wel in de sportstaff. Ik sta dan niet meer onder contract van een concession, maar van het schip (de rederij) zelf. Ik heb gesproken met mensen die sportactiviteiten organiseren (o.a. tafeltennis, basketbal, voetbal en volleybal) voor de gasten op het schip en op het land en zo’n baan zou ik ook wel willen.

Hoe dan ook, in deze log wil ik mijn dank en respect betuigen voor alle bemanningsleden waarmee ik met veel plezier heb samengewerkt.

Dit is Yus, mijn Filippijnse cabinsteward. Hij zorgde elke dag voor een schone hut, nieuwe handdoeken en schoon bedlinnen.

Denis, een Russische topdanser die elke avond voor zo’n duizend mensen optrad in het schipstheater. Ik gaf hem personal trainings in de gym en was ook zo’n leuke collega. Als dank gaf hij me het perfecte cadeau: chocomel!

Dit is een heel lief Roemeens meisje die neptatoeages verzorgde voor gasten in het zwembad en bij de winkelboulevard van het schip.

De groep die ik aantrof op mijn eeste schip – Majesty of the Seas – was vergelijkbaar met de mensen die ik leerde kennen in Londen: buitengewoon aardig, vriendelijk, behulpzaam en je kon er enorm mee lachen.
Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus nu is te zien hoe mijn spa-collega’s er daadwerkelijk uitzagen. Tijd voor een korte persoonsbeschrijving van deze wereldburgers.

Vanaf linksonder, het kleine Filippijnse meisje: Maila (massage). Of zoals ze zichzelf meestal noemde: ‘Maila from Manila’. Toevallig was vandaag een documentaire van dit eiland op tv, gemaakt door Jan Jaap van der Walle.

Daarnaast het donkere meisje Barbara (massage): ze was de nieuwste van de groep en was pas enkele dagen bij de groep. Een verlegen en lief meisje uit Zimbabwe.

Liezel (massage) is van Zuid-Afrika en was wel het allerbehulpzaamst. Nog nooit heb ik iemand met zo’n hoge, doch lieve en zelfs aandoenlijke stem gehoord. Ook al hadden we weer van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat gewerkt, toch hielp ze me met mijn papierwerk aan het eind van de dag waar we alle kassabonnen moesten balansen. Hieronder zie je haar beter met op de achtergrond de schitterende winkelboulevard van het schip met onder andere de vergulden trapleuningen.

Mandy Staphorst, het blonde meisje daarnaast, heeft Nederlandse overgrootouders en dat verklaart haar achternaam. Ze is van Australixeb en ik leerde haar al kennen in Londen. De knuffelgrage schoonheidsspecialiste begon op hetzelfde moment aan haar eerste contract als ik, maar was een dag na het maken van deze foto weer naar huis gevlogen vanwege bekende redenen.

Naast haar zit ondergetekende die voor het gemak maar even zijn eigen vrijetijdskleren aan had getrokken voor deze vergadering wat waarschijnlijk niet gewaardeerd kon worden door de kapitein die me de passagierslift uit zag wandelen op de formele sjieke avond (zie de log ‘Haagse bluf 2′ in het archief).

Vanaf rechtsboven zien we een manager van Steiner die de leiding heeft over alle spa’s van de Royal Caribbean en Princess schepen. Zijn beroep bestaat uit het ‘openen van peoples mind’, zoals hij het zelf aanduidde. Het komt er op neer dat hij naar de schepen gaat waar het niet zo goed met de retail gaat en de manager en werknemers aldaar helpt en oppept.
Zinnen als ‘we are just gonna attack them!’, ‘below 20% retail is totally unacceptable!’ en ‘if you don’t sell anything tomorrow, you are going home!’ sierden hem. Sierden?! Ja, sierden, want zijn uitspraken waren soms zo radicaal dat het oprecht grappig op mij overkwam. Hij was bovendien enorm gedreven en dat vind ik prachtig om te zien. Hoewel hij xe9xe9n van de boegbeelden is van Steiner, heb ik gek genoeg positieve herinneringen aan hem. Ik denk dat dat komt omdat hij zijn ambities waar had kunnen maken en uiteindelijk een heel aardige en behulpzame vent bleek te zijn.
Hieronder nog een foto van hem, samen met de nieuwe manager Jaco van Zuid-Afrika die ik maar vier dagen meemaakte en dus niet echt een profiel van kan opmaken. Jaco is een manager die ook fitness doet en daarom moest ik naar een ander schip.

Naast hem zit Gemma (massage). De Engelse is de assistent manager waar ik het eerder over had die me de ‘anti-zeeziekpillen’ gaf waar ik zo ziek van werd (dit werd opgelegd door de voorgaande manager die bij het maken van deze foto net naar een ander schip was verhuisd). Ze werd al na twee weken benoemd tot assistent manager, tot mijn grote verbazing overigens, omdat ik haar de liefste persoonlijkheid vond bezitten van alle meisjes. Nog geen twee weken later zat ik met haar te lunchen en zag dat haar bordje niet meer die titel aangaf, maar gewoon ‘massagetherapist’, waarop ik natuurlijk vroeg hoe dat zat. ‘Well, Bob…’ Antwoordde ze met een door spijt gekenmerkte glimlach, ‘we decided to stop with that’. Een week later zou ze haar contract verbreken en naar huis vliegen vanwege…ik hoef het niet meer uit te leggen.

Dan voor mij het leukste meisje van de spa: Anna Maria Svensson. Deze intelligente en beeldschone Zweedse massagetherapist vroeg me op onze vrije dag mee te gaan naar Nassau, een plaatsje op de Bahama’s, om de prachtige omgeving te zien en te relaxen op het strand. Toen ik mijn notebook op mijn volgende schip opende, zag ik dat ze een briefje had achtergelaten: ‘Too bad you have to leave, promise me to keep in touch. I’m gonna miss you. Lucky we went to see The Bahama’s before you had to leave. Wish I had took my camera that day…’
Same here, Anna. Same here…

Kate kwam ik al tegen in de bus naar de Majesty, op mijn eerste dag dus. Deze uit Ohio (VS) komende massagetherapist had zo’n typische stem, dat het zelfs mij niet lukte om die te imiteren! Een aardig meisje, maar wel een beetje jammer dat een paar Mexicaanse koks waar ik al snel bevriend mee raakte, niet konden slapen omdat ze op dezelfde kamer sliepen als een andere kok die het kennelijk erg goed met Kate kon vinden en dat was niet omdat ze aan het pimpampetten waren!

Daarnaast het donkerblonde meisje, met bril, opnieuw een Engelse: Tracey Booth (kapster). Het enorme Engelse accent wat ze had, was niet zelden aanleiding voor mij om middels een imitatie hilariteit te veroorzaken.

Sarah, de Engelse schoonheidsspecialiste, lxe9xe9k het minst vriendelijk van het stel doordat ze vaak nors en cynisch uit de hoek kwam. Dat lxe9xe9k dus zo, want toen ik haar beter leerde kennen, bleek dit een vooroordeel. Ook zij zag dat mijn eerste dagen op het schip heel zwaar voor me waren en ik oneindig nadacht over het leven hier en over hoe ik mijn retail kon verbeteren. Op een avond na werktijd, kwam ze bij me langs op de cabine en vroeg of ze me ergens mee kon helpen. De ervaren werkneemster stak me een hart onder de riem en ik weet nog dat ik na afloop zei tegen haar: ‘I really thought you were a bitch, but obviously, you’re not.’

Stacy Butler, weer een Engelse kapster, was een meisje die – zoals vrijwel iedere collega op mijn tweede schip – de crewbar onophoudelijk opzocht en was ook de jongste van het hele stel. Ook zij was vriendelijk en behulpzaam, maar werd ontslagen na een bloedtest met…inderdaad, te veel alcohol in het bloed. Dit gebeurde ook al bij een ander meisje in onze spa een week eerder.

De donkere schoonheidsspecialiste die naast Stacy zit, sprak ik niet veel omdat ze in de salon werkte die op een ander dek was gevestigd dan onze gym waar ook de massageruimten waren. Haar naam en afkomst kan ik niet meer tot mijn herinnering halen; wat ik nog wel weet, is dat het gewoon een aardig meisje was.

Tot slot de legende die het met mij vier weken in een hok heeft uitgehouden: Tony Gouldon uit Zuid-Afrika. Met elkaar opgezadeld zitten in onze kleine cabine had eigenlijk louter voordelen omdat we heel sociaal en beleefd met elkaar omgingen en zo hoort het ook natuurlijk. Urenlang besteedden we de avond en/of nacht met het elkaar helpen in deze jungle (want dat is het als je begint op cruiseschepen) en met het adviseren voor een zo’n hoog mogelijk retailpercentage. Okay, xe9xe9n citaat dan van hem toen we ons afvroegen hoe het komt dat onze collega’s meer verkochten dan wij: ‘These girls, they are so stupid! How do they do that?!’ Waarna we natuurlijk weer in lachen uitbarstten.
De grandioze en aangrijpende gesprekken die ik met deze 31-jarige massagetherapist voerde, zal ik nooit meer vergeten.

De afgelopen dagen heb ik veel gemaild met de mensen waarmee ik de training in Londen heb gedaan, ruim twee maanden geleden, en wat blijkt? Ik ben niet de enige die gestopt is bij Steiner. Sterker, een groot deel van die groep in Londen is al weer thuis vanwege dezelfde redenen als ik en veel mensen die er nog wel werken, twijfelen hardop om hun werkzaamheden te continueren. In Londen zeiden de leraren al steeds dat ze ons bovengemiddeld intelligent vonden; ik denk dat dit iets was waar ze niet over logen.

Onder het motto ‘wrijving geeft glans’ (en deze kunt u ophangen op uw toilet, hoor) wil ik reageren op een respondent van mijn vorige log. In de eerste plaats wil ik aangeven dat ik nu eenmaal een mening heb die ik niet onder stoelen of banken steek en je kunt het daarmee eens zijn of niet. Ik vind het enorm leuk en leerzaam dat er veel wordt gereageerd op mijn meningen, of ze nu positief of negatief zijn, en ik wil dan ook een ieder bedanken hiervoor en vragen vooral door te gaan met reageren en zeker ook als je het niet met me eens bent, want het is ook interessant om die meningen aan te horen en twee weten meer dan xe9xe9n immers.

Er was op de Triumph een heel aardig Nederlands meisje (Kim) dat ook werkte bij de purserafdeling en ze vertelde tegenovergestelde berichten over die afdeling: de collega’s zijn vriendelijk, behulpzaam en je kan er veel mee lachen. Er was weliswaar dikwijls stress, maar dit betrof louter de interactie met vervelende gasten. Diezelfde collega’s hielpen ook mij met het boeken van mijn vlucht en ik trof aan wat Kim vertelde: een zeer aangename sfeer en ik stelde mijn vertrek terug naar de Spa die middag dan ook zo lang mogelijk uit. De chief purser die ik een dag hiervoor sprak in de gym, gaf al precies hetzelfde aan over de werksfeer.
En de werksfeer in de spa? Nog eens kort opsommen dan met twee voorbeelden. Ik heb xe9xe9n manager gezien die me sommeerde pillen te slikken tegen zeeziekte (en het haar nog lukte ook!) terwijl ik met legitieme argumenten weigerde (en uiteindelijk ziek werd van die pillen) en ik heb xe9xe9n manager gezien die er persoonlijk voor zorgde dat een collega in twee weken tijd wegteerde met bijna fatale afloop.
Ik heb met crewmembers gesproken die al jarenlang meeliepen in de cruisebranche en stuk voor stuk spraken ze schande van Steiners werkwijze. Sommigen moesten zelfs hardop lachen als er naar de reputatie van dit bedrijf werd gevraagd.
Misschien is er veel veranderd in de loop van de tijd, maar dit is wat ik constateer; niets meer, niets minder.
Nogmaals, ik heb een geweldige periode gehad. Enorm veel gelachen, fantastische mensen ontmoet, veel geleerd over diverse culturen, de meest exotische eilanden bezocht en mezelf lekker ontwikkeld in zo’n kort tijdsbestek. Op de foto’s die binnenkort op de site zullen staan, valt te zien dat het vaak ook enorm leuk was.

En natuurlijk weet ik dat de wereld om geld draait en in elk bedrijf commercie de spil is. Ik vind sales, marketing, promotie en de psychologische processen die daarin meespelen zelfs heel interessant. En sterker nog, ik ben een half jaar geleden afgestudeerd op een managementopleiding in de sportbranche (zie foto waar ik nog wel even checkte of het diploma er echt in zat, want je weet het maar nooit bij de Fontys, ander verhaal…).

Okay, afgestudeerd, twee maanden op cruiseschepen gewerkt terwijl ik het jarenlang had gepland, dus: wat nu te doen? Eerst veel slapen, relaxen, verwerken en nadenken over de toekomst. En er gaan geruchten dat ik opnieuw op cruiseschepen ga werken. Welnu, dit kan ik bevestigen, noch ontkennen. Meer hierover in mijn volgende log. Anyway, in dit stadium kan ik elke, maar dan ook echt elke kant op. Which way shall I go?

Je zult begrijpen dat die intense tijd nog vaak door mijn hoofd spookt en nog soms een nachtmerrie oplevert. Des te meer respect kan er worden betuigd voor de collega’s die hun hele contract wel volhouden.

Een logische vraag zou zijn na het lezen van mijn vorige log: waarom gaat toch 80% van de ‘Steiner-beginners’ dxf3xf3r met hun contract?
In de eerste plaats zijn er veel collega’s die het, net als ik, afschuwelijk vinden. Echter, als je uit een land komt met minder mogelijkheden, moet je nog veel meer geld investeren om te beginnen aan zo’n contract bij Steiner en bedenken zich nog wel een tweede keer als ze het niet naar hun zin hebben.

Een paar voorbeelden.
Eenmaal in Londen, moesten we ruim 300 dollar betalen aan ons uniform dat we gebruikten voor de training. Dit kun je niet teruggeven als je stopt, net als het volgende. Aangekomen op je schip, herhalen ze het geintje en wordt je opeens een briefje onder je neus gestopt en of je daar nu even wil tekenen: opnieuw ruim 300 dollar. En wat krijg je daarvoor? Een paar shirtjes en broekjes die ook voor een paar euro te koop zijn bij de Zeeman.

Het lijkt er wel op alsof dit bedrijf ook haar werknemers probeert af te persen, zelfs voor kleine bedragen.
De truck met de schoenen ging als volgt. Toen we enkele dagen bezig waren in Londen, werd er opeens gevraagd welke schoenmaat we hadden: we moesten ook Steiner-schoenen aanschaffen. De reden hiervoor? Iedereen moest dezelfde schoenen dragen aan boord…Maar we gaan toch allemaal op andere boten werken?! Ik had al door dat het drogredenen waren en ze er alles aan deden om ons zo veel mogelijk geld af handen te maken. Achteraf heb ik spijt van het tekenen van het briefje over mijn kledingpakket op de boot en had ik natuurlijk gewoon moeten weigeren en reageren met: ‘wat is dxedt belachelijk, zeg! Ik blijf gewoon mijn oude uniform aanhouden wat ik al in Londen heb gekocht voor veel geld!’ Maar ja, als je er pas enkele dagen zit, wil je een goede indruk achter laten en niet de vervelende en brutale jongen uithangen…
De schoenen heb ik overigens niet betaald. ‘Ik heb speciale schoenen moeten kopen omdat ik anders last krijg van blessures’, counterde ik. Met dit nog grotendeels ware verhaal, konden ze natuurlijk niets anders doen dan mijn order intrekken.
En het kon nog duidelijker: xe9xe9n verdieping onder ons trainingscentrum in Londen, lag een winkel waar ze een flipcharge (een bord waar je op schrijft voor seminars) voor 2 pond aanboden. Wij waren verplicht deze (exact dezelfde!) bij Steiner aan te schaffen en je raadt het al: voor drie en een half keer die prijs…
Dus toen begon ik me al af te vragen: wat voor een bedrijf is dit, jongens?

Voor mij is het nog te betalen en met het geld wat ik heb verdiend in de 6 weken op schepen, kan ik de kosten die ik heb gemaakt, precies betalen. Echter, voor collega’s uit Azixeb of Zuid-Amerika, is een rekening van 300 dollar niet zomaar even op te hoesten en is het pure noodzaak om verder te werken, of je het er nu afgrijselijk vindt of niet.

Een andere reden dat de meerderheid dxf3xf3rgaat bij Steiner is ook een kleine reden van mijn contractontbinding: het kan ook enorm leuk en gezellig zijn met de collega’s, vooral als je houdt van drinken!
Veel collega’s gingen na werktijd de crewbar in en zopen zich een ongeluk, kwamen terug naar de cabine en zorgden ervoor dat iedereen gestoord werd in zijn of haar slaap. Ik vind het wrang dat als ik xe9xe9n minuut te laat kom voor een algemene training, ik word geroyeerd. Maar als je ettelijke malen per week dronken bent (wat ten strengste verboden is omdat je altijd paraat moet kunnen staan om in geval van nood de passagiers te helpen) er vaak niets van wordt gezegd. Is dat soms omdat veel officieren zich hier ook schuldig aan maken? Wordt er niet tegen op getreden omdat het bij Steiner vaak gaat om heel aantrekkelijke meisjes die officieren te vriend willen houden?

Bij mijn eerste schip, Majesty of the Seas, waren de collega’s wat intelligenter, ouder en serieuzer. Bovendien waren de cabines buitengewoon goed gexefsoleerd. Nooit had ik last van anderen. Op mijn tweede schip was dat helaas anders. Ik weet nog, het was 4 uur ‘s nachts, en ik werd weer eens uit mijn slaap gehaald door een paar malloten die het nodig vonden om te communiceren over de hele afstand van de gang. Exe9n jongen stond precies tegenover mijn deur (dus amper een meter van waar ik sliep) en schreeuwend en lallend zorgde hij ervoor dat iedereen in de gang hem kon horen, ook de mensen die lagen te slapen. Na enkele minuten dit te hebben aangehoord, trok ik mijn deur open en zei tegen hem hoofdschuddend: ‘no more’. De jongen keek me een halve seconde aan en ging toen gewoon verder met waarmee hij bezig was: communiceren over de hele lengte van de gang. Daarvan werd ik zo woest, dat ik hem overklaste in stemgeluid en naar hem schreeuwde: ‘NO MORE!!!’ Waarop hij me drie seconden lang aankeek. Dit bleek genoeg te zijn voor hem om te stoppen en te gaan slapen.

Dit gebeurde op mijn laatste nacht op het schip. Het enige wat ik de volgende ochtend dacht bij het verlaten van het schip was: no more…

Het is niet gebruikelijk dat ik mijn contract laat ontbinden en ik voel me soms ook een mislukkeling dat het niet gelukt is om me aan te passen en het naar mijn zin te maken. Bij voor mij tot de verbeelding sprekende films als ‘lock up’, ‘the principal’, ‘the last castle’ en ook ‘missing in action’, is te zien hoe de kwade, onmenselijke en oneerlijke baas wordt afgezet.

Mij is het niet gelukt; en al was het wel gelukt, dan komt er een volgende baas die op dezelfde kwade voet verder gaat. Wij als ondergeschikten krijgen de lichte versie van de ‘Steinarizing’ tijdens onze korte opleiding in Londen en de leraren geven het zelf letterlijk toe en introduceren het begrip vol trots. Ik ben er van overtuigd dat de managers de heftige versie, de gevaarlijke versie van de ‘Steinarizing’ te verduren krijgen: in Londen zag ik het al: ze liepen altijd in het zwart, gexefsoleerd van de rest en nors voor zich uitkijkend.
Ik kan het systeem, het miljoenenbedrijf met 2000 werknemers, niet verslaan, maar ik kan wel uitleggen wat er scheef groeit en wat niet te tolereren is.

Het gedrag van mijn eerste manager bij het ‘pill-accident’ (de log met de naam ‘assistent manager’ van 26 oktober) zegt eigenlijk al genoeg over de onmenselijke gang van zaken over het systeem. Met deze log wil ik precies uitleggen – met voorbeelden – wat reden twee is over het stoppen bij het werken voor Steiner.

De managers crexebren een zodanige sfeer, dat je bang van ze wordt. Bang om iets te zeggen, om ook maar iets te vragen, bang om initiatief te nemen. Op de ‘Triumph’ had ik een trolley met een promotieblaadje gezet bij de watertap in de gym. Er waren weinig promotieplaatsen voor handen en de plek bij de watertap, waar veel sporters even bijkomen en om zich heen kijken, leek me een ideale plek voor die trolley. Met een spa-laken zag het er weliswaar niet perfect uit (hey, ik ben mannelijk!), maar was het een duidelijke aanwinst. Misschien dat de manager dat laatste ook wel dacht, maar dat het er beter uit had kunnen zien liet ze blijken met een buitengewoon streng gezicht en met de woorden: ‘Bob! What is thxe1t?! (wijzend naar de trolley) THAT IS AWFUL!!’
Ik bedenk me nog wel een keer voordat ik weer met een goed idee kom, dacht ik bijmezelf…

Ik vroeg haar in mijn laatste week of ze me kon helpen met een vlucht terugboeken naar Nederland. Daar ik door onduidelijke redenen niet kon overstappen in een andere luchthaven in de States, was het haast onmogelijk om een vlucht te boeken. Haar reactie was symbolisch voor haar persoonlijkheid: ‘Why should I help you?! I’ve got a business to run!!’
Na enig aandringen gaf ze me dan toch een telefoonnummer en bleek dit de enige manier om mijn vlucht te boeken.

De dag voor vertrek moeten alle crewmembers naar de ‘sign-off meeting’. Hierin wordt uitgelegd wat je moet doen als je contract bexebindigd is en maak je je papierwerk in orde. Toevallig sprak ik de avond vxf3xf3r de sign-off meeting een Nederlandse verpleegster over die meeting. Dus ik weer naar mijn manager om te vragen hoe laat deze is. ‘I first have to receive an email about that for you, and until now I did not get that, so…’ Later die avond hoorde ik van een college dat de meeting om half 11 ‘s ochtends zou zijn en om kwart over tien stond ik dan weer bij mijn manager. ‘I still don’t have any email, so…’ ‘But everyone has to go to that meeting, don’t you allow me to check it out?’ Antwoordde ik. ‘When is your lunch? 12 o’clock? Then you can check it out at 12 o’clock!’ Sprak ze met een cynische glimlach.
De manager wil altijd weten als je weggaat uit de spa omdat ze wil weten steeds waar iedereen is; dit is te billijken. Maar dat ze wil dat ik mijn sign off meeting mis, is natuurlijk nooit te begrijpen. Dus met gevaar voor eigen leven sneakte ik uit de spa via een andere uitgang en ging naar mijn sign-off meeting die, zo bleek, ook verplicht voor mij was en waar ik de vitale informatie en papieren kreeg om de volgende dag van het schip af te komen en naar huis te vliegen.

Wat er tijdens die meeting gebeurde, raakte me pas echt en zorgde ervoor dat ik tranen in mijn ogen kreeg. Niet vanwege de info of papieren, maar vanwege het verhaal van mijn collega, Lainee (spreek uit als Lienie) uit Australixeb. De 21-jarige masseuse was slechts twee weken bezig bij Steiner en was de laatste dagen voor ons vertrek – we vertrokken op dezelfde zaterdag – medisch afgekeurd: niet om lichamelijke redenen, maar om psychische redenen. Toen ik haar leerde kennen, maakte ze een vriendelijke, vrolijke, intelligente en sterke indruk op me. Ik weet niet precies hoe het is om iemand te zien sterven aan kanker, maar ik denk dat het eruit zag zoals gebeurde bij haar: ze teerde weg. Die dag vertelde ze dat ze depressief was geworden van de manager die zo onmenselijk is. Ze vertelde dat ze de laatste dagen niet naar de spa kon komen omdat elke keer als ze de manager zag, ze weer bezweek en nog zieker werd. Het broodnodige contact wat ze met de manager had de laatste dagen (je bent afhankelijk van je manager voor een aantal zaken) ging via haar dokter. Lainee kon het niet meer en werd op de been gehouden door pillen en injecties. Zelfs dat kon haar niet behoeden van een bijna afgrijselijke afloop: zelfmoord. Door de extreme ongelukkigheid die ze ervoer in de spa door de manager had ze een zelfmoordpoging gedaan, vertelde ze. Op dat moment schoot ik vol.

Ik denk dat 90% van mijn tijd in Londen en op de boot – dus van mijn hele trip – positief was. Ik heb er dan ook absoluut geen spijt van en een geweldige periode beleefd. Desondanks waren er drie redenen waardoor ik heb besloten om weg te gaan, waarvan ik er xe9xe9n reeds besproken heb. Voordat ik reden twee en drie bespreek, wil ik melden wat ik goed en fout deed: een kijkje in de spiegel dus.

In Londen en op mijn eerste schip heb ik enorm veel lol gehad met iedereen die ik maar tegenkwam, maar vooral met de collega’s natuurlijk. Mijn roommates Bobby in Londen en Tony op de Majesty zal ik nooit meer vergeten. Evenzo de behulpzaamheid en liefde die ik ervoer van eigenlijk iedereen waarmee ik samenwerkte. Zelf heb je daarin natuurlijk een groot aandeel of mensen je aardig vinden of niet en behulpzaam zijn en of je er veel lol mee kunt hebben.

Lol, maar niet in de bar. Ik heb nooit gehouden van drank en helaas was ik daarin bijna de enige. Misschien ben ik wel een hele rare vogel, maar als ik een hele dag gewerkt heb, wil ik relaxen; ik wil tv kijken, rusten, wat eten, wat babbelen en natuurlijk slapen. Echter, de meeste andere collega’s – zeker op mijn tweede schip – deelden die mening niet en gingen naar de crewbar om daar te relaxen en dus te drinken. Diep in de nacht, terwijl ik allang sliep, kwamen de collega’s terug naar de cabines en kon ik van de herrie niet slapen. Of het een kwaliteit is die ik mis, weet ik niet, maar ik kan daar niet tegen.

Waar ik ook ben achter gekomen, is dat ik een hekel heb aan agressieve verkoop en dat nooit zal doen. Het is toch het laatste waar je op zit te wachten: ben je lekker op vakantie en dan wordt je overlopen door verkopers. Verkopen en de psychologie daarvan vind ik interessant maar ik wil helemaal niks te maken hebben met agressieve verkoop; ik wil het niet eens kunnen.

Wat ik wel kan nu, is vloeiend Engels spreken. Ik vond het enorm interessant om te spreken met al die mensen van de diverse landen en culturen en daarvan te leren. Ik heb geleerd dat 70 uur per week werken voor mij geen probleem is, zolang ik normaal aan mijn slaap toe kom.

Ik kan de lessen yoga, pilates, aerobics, steps, bodycombat, bodyworks, stretch & relax, buikspiertrainingen en spinning geven; en dat alles in het Engels. Hetzelfde geldt voor seminars en personal training.

Mijn grootste doel was om mezelf zo veel mogelijk te ontwikkelen (geld was een bijrol: met het aantal uur die ik daar werkte, kan ik meer in Nederland verdienen) en dat doel heb ik bereikt in die twee maanden: toen ik in de spiegel keek op de laatste dag op het schip, zag ik mijn eerste kleine rimpels op mijn gezicht. Het leek alsof ik in twee maanden tien jaar ouder was geworden…

Natuurlijk weet ik dat mijn verhaal over Steiners werkprocedure niet netjes is, maar in mijn volgende log leg ik iets schokkends uit over Steiner wat echt niet netjes is (en dat is een understatement) en waarin duidelijk wordt dat ook die log over hun werkprocedure legitiem was.

Soms moet je de regels verbreken om ze te kunnen veranderen, want laten we toch xe9xe9n ding met elkaar afspreken: laten we eerlijk zijn en de werkelijkheid schetsen, ook al kan het daglicht het niet verdragen.

Aan de linkerkant van deze website staan enkele links.
Het lijkt me de moeite waard om ook sites van oud-collega’s te zien en hun ervaringen te lezen.

Bijvoorbeeld van Josine van de Berg. Zij is afgelopen zondag naar Londen gegaan voor haar training en zal dus ook binnen enkele weken naar een schip afreizen.
Ze gaat als schoonheidsspecialiste en ik weet dat ze regelmatig op mijn site kijkt en reageert en wil haar dus via deze weg veel succes wensen in het nieuwe avontuur. Als je haar foto’s ziet, bedenk dan dat ze in het echt nog veel mooier is en ik kan het weten!

Hoe Maartje Verdonk eruit zag, kan ik me niet goed meer herinneren, want ik kwam haar slechts xe9xe9n keer heel vluchtig tegen in Londen. Op dat moment kreeg ik net mijn eerste details voor mijn schip, dacht ik. Ze was xe9xe9n week later dan ik in Londen en werkt dus al enkele weken als nagelstyliste op haar boot. Welke dit precies is en wat haar ervaringen ermee zijn, is te lezen op haar site.

De website van Dorenda van Scharenburg, de schoonheidsspecialiste waarmee ik naar Londen vloog op 25 september, is helaas al een tijdje uit de lucht vanwege onduidelijke redenen. In Londen ging het soms al fout ermee. Als de site weer beschikbaar is, zal ik em weer als link op mijn site toevoegen.

Ook Robert Tammerijn heb ik toegevoegd als link. Deze collega-fitnessinstrukteur heeft zojuist zijn schip toegewezen gekregen en het verhaal wat daaraan vooraf ging, is schokkend en valt te lezen op zijn site. Ook van Robert zie ik dat hij kijkt en reageert op mijn site en wil hem dan ook condoleren met het zeer recentelijk overlijden van zijn vader. Enorm knap en dapper dat je doorgaat met wat je vader het liefste ziet, of – misschien beter gezegd – zou hebben gezien.
En als jij wil dat ik mezelf een spiegel voorhoud, dan doe ik dat en al wel in mijn volgende log.

Het is niet gebruikelijk voor mij om een boekje open te doen over het bedrijf waarvoor ik gewerkt heb. Het is de eerste en het zal ook de laatste keer zijn dat ik dit zal doen.
Echter, om aan te geven waarom ik gestopt ben met werken voor deze organisatie en om anderen te waarschuwen voor de bijna criminele praktijken, voel ik me genoodzaakt uit te leggen hoe we binnen Steiner werken.

Als de gasten net aankomen op het schip, doen we de Spa tours: we leggen uit wat we doen in de Spa. Alle verschillende soorten massages en gezichtsbehandelingen worden besproken en ik sta de mensen op te wachten om ze rond te leiden in de gym en ze een schema te geven over alle groepslessen die we aanbieden. Ondanks dat er te veel met woorden als ‘fantastic’, ‘great’ en ‘excellent’ wordt gestrooid, is er aan dit begin van onze ‘verkoopprocedure’ nog niks verkeerds. Nog niks.

Na de groepslessen die ik geef, promoot ik de seminars die ik later in de cruise geef en waar ik uitleg geef over voeding, afvallen en bewegen. Nog steeds onschuldig, nietwaar?

Tijdens deze seminars geef ik alleen algemene uitleg over netgenoemde onderwerpen en benadruk ik het belang van een body composition analysis (BCA) waarin we xe9xe9n op xe9xe9n persoonlijke adviezen kunnen geven en die slechts 30 dollar kosten. Nog steeds niets aan de hand zou je zeggen.

In die BCA proberen we de gast de indruk te geven echt een persoonlijk en objectief advies te geven, maar eigenlijk is het xe9xe9n grote verkoopbabbel over onze producten. Met een machientje berekenen we het vetpercentage, het metabolisme en het watergehalte in het lichaam onder andere. En bij elke gast, hoe gezond of ongezond dan ook, komen we natuurlijk maar op xe9xe9n conclusie uit: ‘what the results are saying to me, is that you need to detox.’ We verdraaien de resultaten net zo lang totdat er altijd maar xe9xe9n oplossing voor ze mogelijk is om af te vallen: een detox-programma.
Dan maken we nog een tekening voor ze hoe het komt dat ze zo dik zijn: doordat het lichaam vergiftigd is en al de toxins naar onze probleemgebieden van ons lichaam gaan. Dus eens te meer creeeren we tijdens de BCA de vraag naar detox-programma’s en leggen we uit welke producten ervoor zorgen dat we afvallen: capsules, cremes en badolies…yeah right! En het goedkoopste detox-programma kost 281 dollar…
En wat koop je dan? Wat kruiden die ook voor een paar euro bij de Kruidvat bijvoorbeeld gekocht kunnen worden of in thee kunnen worden gedronken.

And what about the massagetherapists? Ze geven een uitstekende massage voor 100 dollar, prima. Na de treatment vragen ze: ‘weet je wat ik voor een olie op je rug smeerde net? Dat is dit fantastische product. Heb je de tijd en geld om elke week zo’n massage als nu te doen?’ Vraagt de massagetherapeut dan terwijl ze haar hoofd al nee schudt. ‘Nee? Maar met dit programma van producten kun je de behandeling thuis voortzetten’. En opnieuw gaan onwetende gasten voor honderden dollars het schip in.

Toen ik dit besefte, dacht ik: ik wil geen seconde langer dienst uit maken van zo’n criminele organisatie en besloot ik mijn contract te verbreken.
Natuurlijk probeert elk bedrijf haar winst te maximaliseren en natuurlijk wordt er geprobeerd zo veel mogelijk te verkopen tegen een zo’n hoog mogelijke prijs en natuurlijk wordt daarin de grenzen van het toelaatbare opgezocht en soms overschreden, maar de gang van zaken die Steiner er op na houdt, is absoluut belachelijk en niet toelaatbaar.