De groep die ik aantrof op mijn eeste schip – Majesty of the Seas – was vergelijkbaar met de mensen die ik leerde kennen in Londen: buitengewoon aardig, vriendelijk, behulpzaam en je kon er enorm mee lachen.
Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus nu is te zien hoe mijn spa-collega’s er daadwerkelijk uitzagen. Tijd voor een korte persoonsbeschrijving van deze wereldburgers.

Vanaf linksonder, het kleine Filippijnse meisje: Maila (massage). Of zoals ze zichzelf meestal noemde: ‘Maila from Manila’. Toevallig was vandaag een documentaire van dit eiland op tv, gemaakt door Jan Jaap van der Walle.

Daarnaast het donkere meisje Barbara (massage): ze was de nieuwste van de groep en was pas enkele dagen bij de groep. Een verlegen en lief meisje uit Zimbabwe.

Liezel (massage) is van Zuid-Afrika en was wel het allerbehulpzaamst. Nog nooit heb ik iemand met zo’n hoge, doch lieve en zelfs aandoenlijke stem gehoord. Ook al hadden we weer van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat gewerkt, toch hielp ze me met mijn papierwerk aan het eind van de dag waar we alle kassabonnen moesten balansen. Hieronder zie je haar beter met op de achtergrond de schitterende winkelboulevard van het schip met onder andere de vergulden trapleuningen.

Mandy Staphorst, het blonde meisje daarnaast, heeft Nederlandse overgrootouders en dat verklaart haar achternaam. Ze is van Australixeb en ik leerde haar al kennen in Londen. De knuffelgrage schoonheidsspecialiste begon op hetzelfde moment aan haar eerste contract als ik, maar was een dag na het maken van deze foto weer naar huis gevlogen vanwege bekende redenen.

Naast haar zit ondergetekende die voor het gemak maar even zijn eigen vrijetijdskleren aan had getrokken voor deze vergadering wat waarschijnlijk niet gewaardeerd kon worden door de kapitein die me de passagierslift uit zag wandelen op de formele sjieke avond (zie de log ‘Haagse bluf 2′ in het archief).

Vanaf rechtsboven zien we een manager van Steiner die de leiding heeft over alle spa’s van de Royal Caribbean en Princess schepen. Zijn beroep bestaat uit het ‘openen van peoples mind’, zoals hij het zelf aanduidde. Het komt er op neer dat hij naar de schepen gaat waar het niet zo goed met de retail gaat en de manager en werknemers aldaar helpt en oppept.
Zinnen als ‘we are just gonna attack them!’, ‘below 20% retail is totally unacceptable!’ en ‘if you don’t sell anything tomorrow, you are going home!’ sierden hem. Sierden?! Ja, sierden, want zijn uitspraken waren soms zo radicaal dat het oprecht grappig op mij overkwam. Hij was bovendien enorm gedreven en dat vind ik prachtig om te zien. Hoewel hij xe9xe9n van de boegbeelden is van Steiner, heb ik gek genoeg positieve herinneringen aan hem. Ik denk dat dat komt omdat hij zijn ambities waar had kunnen maken en uiteindelijk een heel aardige en behulpzame vent bleek te zijn.
Hieronder nog een foto van hem, samen met de nieuwe manager Jaco van Zuid-Afrika die ik maar vier dagen meemaakte en dus niet echt een profiel van kan opmaken. Jaco is een manager die ook fitness doet en daarom moest ik naar een ander schip.

Naast hem zit Gemma (massage). De Engelse is de assistent manager waar ik het eerder over had die me de ‘anti-zeeziekpillen’ gaf waar ik zo ziek van werd (dit werd opgelegd door de voorgaande manager die bij het maken van deze foto net naar een ander schip was verhuisd). Ze werd al na twee weken benoemd tot assistent manager, tot mijn grote verbazing overigens, omdat ik haar de liefste persoonlijkheid vond bezitten van alle meisjes. Nog geen twee weken later zat ik met haar te lunchen en zag dat haar bordje niet meer die titel aangaf, maar gewoon ‘massagetherapist’, waarop ik natuurlijk vroeg hoe dat zat. ‘Well, Bob…’ Antwoordde ze met een door spijt gekenmerkte glimlach, ‘we decided to stop with that’. Een week later zou ze haar contract verbreken en naar huis vliegen vanwege…ik hoef het niet meer uit te leggen.

Dan voor mij het leukste meisje van de spa: Anna Maria Svensson. Deze intelligente en beeldschone Zweedse massagetherapist vroeg me op onze vrije dag mee te gaan naar Nassau, een plaatsje op de Bahama’s, om de prachtige omgeving te zien en te relaxen op het strand. Toen ik mijn notebook op mijn volgende schip opende, zag ik dat ze een briefje had achtergelaten: ‘Too bad you have to leave, promise me to keep in touch. I’m gonna miss you. Lucky we went to see The Bahama’s before you had to leave. Wish I had took my camera that day…’
Same here, Anna. Same here…

Kate kwam ik al tegen in de bus naar de Majesty, op mijn eerste dag dus. Deze uit Ohio (VS) komende massagetherapist had zo’n typische stem, dat het zelfs mij niet lukte om die te imiteren! Een aardig meisje, maar wel een beetje jammer dat een paar Mexicaanse koks waar ik al snel bevriend mee raakte, niet konden slapen omdat ze op dezelfde kamer sliepen als een andere kok die het kennelijk erg goed met Kate kon vinden en dat was niet omdat ze aan het pimpampetten waren!

Daarnaast het donkerblonde meisje, met bril, opnieuw een Engelse: Tracey Booth (kapster). Het enorme Engelse accent wat ze had, was niet zelden aanleiding voor mij om middels een imitatie hilariteit te veroorzaken.

Sarah, de Engelse schoonheidsspecialiste, lxe9xe9k het minst vriendelijk van het stel doordat ze vaak nors en cynisch uit de hoek kwam. Dat lxe9xe9k dus zo, want toen ik haar beter leerde kennen, bleek dit een vooroordeel. Ook zij zag dat mijn eerste dagen op het schip heel zwaar voor me waren en ik oneindig nadacht over het leven hier en over hoe ik mijn retail kon verbeteren. Op een avond na werktijd, kwam ze bij me langs op de cabine en vroeg of ze me ergens mee kon helpen. De ervaren werkneemster stak me een hart onder de riem en ik weet nog dat ik na afloop zei tegen haar: ‘I really thought you were a bitch, but obviously, you’re not.’

Stacy Butler, weer een Engelse kapster, was een meisje die – zoals vrijwel iedere collega op mijn tweede schip – de crewbar onophoudelijk opzocht en was ook de jongste van het hele stel. Ook zij was vriendelijk en behulpzaam, maar werd ontslagen na een bloedtest met…inderdaad, te veel alcohol in het bloed. Dit gebeurde ook al bij een ander meisje in onze spa een week eerder.

De donkere schoonheidsspecialiste die naast Stacy zit, sprak ik niet veel omdat ze in de salon werkte die op een ander dek was gevestigd dan onze gym waar ook de massageruimten waren. Haar naam en afkomst kan ik niet meer tot mijn herinnering halen; wat ik nog wel weet, is dat het gewoon een aardig meisje was.

Tot slot de legende die het met mij vier weken in een hok heeft uitgehouden: Tony Gouldon uit Zuid-Afrika. Met elkaar opgezadeld zitten in onze kleine cabine had eigenlijk louter voordelen omdat we heel sociaal en beleefd met elkaar omgingen en zo hoort het ook natuurlijk. Urenlang besteedden we de avond en/of nacht met het elkaar helpen in deze jungle (want dat is het als je begint op cruiseschepen) en met het adviseren voor een zo’n hoog mogelijk retailpercentage. Okay, xe9xe9n citaat dan van hem toen we ons afvroegen hoe het komt dat onze collega’s meer verkochten dan wij: ‘These girls, they are so stupid! How do they do that?!’ Waarna we natuurlijk weer in lachen uitbarstten.
De grandioze en aangrijpende gesprekken die ik met deze 31-jarige massagetherapist voerde, zal ik nooit meer vergeten.