Een ex-collega zat huilend aan de telefoon toen ze haar eerste dag, na acht maanden op een schip te hebben geleefd, weer thuis doorbracht en haar scheepsvrienden zo miste. Denis, de danser met wie ik veel omging op mijn laatste schip, beschreef hoe een vriend van hem – die jarenlang op schepen had gewerkt – maar moeilijk kon aarden op het vaste land.

In de war zijn is een te groot woord, maar ik kan nu goed begrijpen dat ex-werknemers op cruiseschepen weer moeten wennen aan leven op het land. Een voorbeeld: een half uur reistijd is op het land niet veel, maar nog altijd wel zestig keer meer als op het schip. Al die alledaagse veranderingen bij elkaar opgeteld, vormen een gevoel van rigoureuze omslag.

Ik wil in mijn (voorlopig) laatste log nog eens iedereen hartelijk bedanken voor zijn of haar steun en feedback op mijn doen en laten in een – zoals ik het ervaar – avontuur en wellicht besluit ik in de toekomst te kiezen voor een nieuw avontuur. Dit was mijn verhaal en alle ervaringen, gebeurtenissen, anekdotes en interacties heb ik geprobeerd zo goed en zo werkelijk mogelijk te beschrijven op deze site; nooit overdreven of aangedikt.

Of ik het een volgende keer precies weer zo zou doen? Nee, in de vacature, in de informatiebladen, noch in de twee uur durende presentatie op de sollicitatiedag zijn woorden als ‘retail’ en ‘detox’ – waar het allemaal om zou draaien – genoemd en ik zou nooit zijn begonnen hiermee als ik van tevoren wist dat het louter draaide om detox verkopen.
Of ik mijn doelen heb bereikt die ik voor ogen had? Mijn doelen vooraf waren om mezelf zo veel mogelijk te ontwikkelen en een leuke tijd te hebben. Dat is allebei voor een groot deel gelukt. En geld dan? Werknemers uit ‘rijke’ landen gaan niet voor het geld op cruiseschepen werken. Als een collega op de boot me vroeg waar ik vandaan kwam, reageerden ze soms: ‘Holland?! Wat doe je dan hier?! Alles is zo goed geregeld daar en je kunt er goed verdienen!’

Tot slot het statement wat de rode draad van mijn laatste logs is.
Verkopers van detox-programma’s in fitnesscentra hoeven helemaal niet een slecht persoon te zijn. Dat heb ik gemerkt bij ex-collega Robert (zie link) en Barry (ook ex-werknemer van Steiner die ik vxf3xf3r en tijdens mijn tijd in Londen heb leren kennen en die ook voortijdig zijn contract heeft bexebindigd). Echter, als je bij je huisarts komt, verwacht je dat hij of zij kennis heeft over zijn vak en niet over hoe je het beste zo veel mogelijk pillen kunt verkopen. Als je sport in een fitnesscentrum, verwacht je ook dat de instructeur kennis heeft over zijn vak en niet over hoe je het beste zo veel mogelijk pillen kunt verkopen.
Het is een slechte zaak dat er instructeurs lesgeven die meer van verkopen afweten dan van iemand fit en gezond krijgen en houden. Het is al helemaal een slechte zaak dat er bedrijven bestaan die deze trend in de hand werpen. Eens te meer omdat we het over zulke belangrijke facetten van het leven hebben: gezondheid, fitheid en welzijn.

Met onderstaande foto’s bexebindig ik deze weblog en denk ik nog wel eens terug aan het krantje en de vacature waar het allemaal mee begon: ‘Gevraagd: fitness/aerobicsinstructeurs op cruiseschepen.’ Yeah, right.

De hut van mijn eerste schip. Ik sliep beneden.

De badkamer van die hut. Links is de douche die niet meer op de foto kon.

De hut van mijn tweede schip: iets kleiner. Ik sliep boven en klom meestal via het bureautje omhoog. Om de hut zo goed mogelijk te fotograferen, sta ik in de gang. De badkamer(deur) zit zo’n beetje tegen mijn voeteneind aan.

De gym van mijn eerste schip. Uiterst recht de informatiebalie. Achter de cardio-apparatuur staan de krachttoestellen. Door de ramen (ik maakte de foto toen het al donker was) kun je genieten van het vaak fabelachtige uitzicht. Door xe9xe9n van de deuren stond je op xe9xe9n van de vele achterdeks. Tijdens mijn groepslessen deed ik dan ook soms oefeningen buiten. Dat was altijd een geweldige belevenis.

De andere kant van het gelijk: de studio waar ik de groepslessen deed. Links de ‘Chakra-capsule’: je kunt er heerlijk in relaxen. Sommige gasten die het voor het eerst zagen, dachten dat het een nieuw soort space shuttle was; anderen grapten dat je er misschien wel duizend jaar terug in de tijd mee kan reizen.
In het midden de spinningbikes en uiterst rechts zie je de Pilates-ballen of fitness-ballen. Evenwichtsoefeningen hiermee leidden geregeld tot hilarische momenten, zeker als het schip door de ruige zee wat schommelde!

Met een collega ging ik op mijn vrije dag naar St. Thomas, een Caribbisch eiland. Daar aangekomen op het strand zagen we deze enorme leguaan. Ondanks het onophoudelijk ‘sissy’ en ‘pussy’ genoemd worden door de collega die de foto nam, durfde ik niet dichterbij te komen.

Hier waren we op weg naar het strand van St. Thomas: geen fietspad, geen voetpad, geen vluchtstrook, letterlijk en figuurlijk. Ja, een vangrail was er en dat was nodig ook: de hevig kronkelende weg was zo smal en steil dat ik me moeilijk kan voorstellen dat de auto’s die met zeer hoge snelheid langs elkaar rijden altijd een veilige eindbestemming hebben gehad. Het maken van de foto was dan ook gekkenwerk, maar dit prachtige uitzicht wilde ik hoe dan ook vereeuwigen.
De taxi-chauffeurs die ons bij het begin van deze wandeling aanboden voor een lift, vertelden dat het bijna onmogelijk was om er lopend te geraken en dat waarschijnlijk nooit eerder iemand het stuk heeft gelopen. Het ene na het andere grote exotische beest kwamen we tegen langs de weg in de struiken.
De 50 minuten durende wandeling naar dat strand bleek de gevaarlijkste, maar tegelijkertijd de spannendste en mooiste uit mijn leven.