Het staat op mijn netvlies gebrand: toen ik een keer mijn was ging doen op het schip, kwam ik langs de grote wasserij waar vier Aziatische collega’s – met meer bezwete dan droge plekken op het t-shirt – keihard werkten om alle linnen en handdoeken schoon te maken.
Op welk moment van de dag je dan ook liep langs de bar, langs de vleugel waar de pianist speelde, langs het personeelsrestaurant, langs de informatiebalie…altijd groet je dezelfde persoon bij de desbetreffende afdeling, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat.

Zo gaat het op een cruiseschip en dat schept een band. In het staffrestaurant waar ik at, zat er bijna elke maaltijd wel iemand anders naast me. Op die manier leerde je vrijwel iedereen kennen die ook in het staffrestaurant eet. De mensen in het staffrestaurant waren van soortgelijke rang. Er zijn op grote cruiseschepen drie verschillende personeelsrestauranten (=’mess’)
Je hebt de crewmess waar 60% zit: deze bemanningsleden zien de gasten meestal niet en zijn vooral te vinden in de keukens en facilitaire dienst. Op mijn eerste schip waren dit vrijwel alleen maar zwarte mensen (dus altijd een hoop geschreeuw en gedoe) en het eten is hier net zo goed als in de staffmess. Op mijn tweede schip waren dit voornamelijk Aziaten.
In de staffmess at ik ook. Grofweg zitten hier de bemanningsleden (30%) met een rang hoger: de werknemers van de shops, casino, barretjes en spa. Oftewel: ongeveer iedereen die wxe9l in contact komt met de gasten. Het verschil met de crewmess is dat de tafels en stoelen iets sjieker zijn.
Tot slot de officersmess. Hier eten alle leidinggevenden van het schip (10%): nxf3g sjieker en continu bediening.

Meestal was het buitengewoon interessant om weer iemand anders te spreken uit weer een andere uithoek van de wereld. Niet alleen interessant, maar natuurlijk ook enorm gezellig. Op mijn voorlaatste dag op mijn eerste schip – ik was er net vier weken – hadden we een captain’s meeting; dit is een soort kolossale vergadering van de helft van de bemanningsleden waar de kapitein en andere leidinggevenden je vertellen over de laatste ontwikkelingen op het schip en complimentjes geven aan bepaalde crewmembers. Ik keek om me heen in de grandioze theaterzaal tijdens de toespraak van de kapitein en merkte op: ‘ik heb al de helft van al deze mensen gesproken’.
Natuurlijk, het is pure noodzaak immer respect voor elkaar op te brengen omdat de ruimtes zo klein zijn, maar dit was eigenlijk nooit een probleem tijdens mijn ervaringen en dat is best opmerkelijk voor een bedrijfsruimte die zo ontzettend geconcentreerd is en waarbij een immense diversiteit aan rangen en standen te bespeuren valt.

Het gros van de bemanningsleden is fantastisch om mee samen te werken en dat is een grote reden waarom ik twijfel opnieuw om op cruiseschepen te gaan werken: niet meer bij Steiner, maar wel in de sportstaff. Ik sta dan niet meer onder contract van een concession, maar van het schip (de rederij) zelf. Ik heb gesproken met mensen die sportactiviteiten organiseren (o.a. tafeltennis, basketbal, voetbal en volleybal) voor de gasten op het schip en op het land en zo’n baan zou ik ook wel willen.

Hoe dan ook, in deze log wil ik mijn dank en respect betuigen voor alle bemanningsleden waarmee ik met veel plezier heb samengewerkt.

Dit is Yus, mijn Filippijnse cabinsteward. Hij zorgde elke dag voor een schone hut, nieuwe handdoeken en schoon bedlinnen.

Denis, een Russische topdanser die elke avond voor zo’n duizend mensen optrad in het schipstheater. Ik gaf hem personal trainings in de gym en was ook zo’n leuke collega. Als dank gaf hij me het perfecte cadeau: chocomel!

Dit is een heel lief Roemeens meisje die neptatoeages verzorgde voor gasten in het zwembad en bij de winkelboulevard van het schip.